Kategorie: Wiadomości

Wiedza – Edukacja – Resocjalizacja

Zespół ds. Public Relations Stowarzyszenia informuje, że Fundacja PZU jest głównym Partnerem organizacji w realizacji projektu “Wiedza. Edukacja.Resocjalizacji”. 

Celem wspólnego projektu jest przede wszystkim umożliwienie studentom odbycia praktyk i staży wymaganych przez ich macierzyste uczelnie, a jest to, jak się okazuje, ze względu na ciągłe zagrożenie epidemiologiczne, problem dla coraz większej liczby studiujących – mówi Karolina Lasota, Koordynator Zespołu. – Nasza organizacja dysponuje wieloma zdalnymi narzędziami do realizacji statutowych działań. Jest infolinia, jest czat online, usługa “Znajdź zatrudnienie z Serwisem”, Edumailing, udzielamy porad specjalistów w formule tele-porad, czy konsultacji za pośrednictwem komunikatorów, jak np. Skype. Sądzę, że studenci mogą, z powodzeniem, odbyć w Stowarzyszeniu swoje praktyki i właśnie ten aspekt naszej działalności doceniła Fundacja PZU.

Praktyki i staże studenckie realizują w “Pro Civium” studenci m.in. Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wyższej Szkoły Bankowej w Gdańsku, Uniwersytetu w Białymstoku, czy Uniwersytetu SWPS w Warszawie.

Beneficjentem głównym wspólnego projektem Fundacji PZU i Stowarzyszenia są rodziny osób pozbawionych wolności i oczywiście skazani. Praktykanci, pod okiem opiekunów merytorycznych, będą służyli dodatkowym wsparciem przy realizacji programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych”.

Skazani z Inowrocławia z kartami

Osadzeni z Zakładu Karnego w Inowrocławiu otrzymali od Stowarzyszenia, w ramach bezpłatnej usługi “Porozmawiaj z Bliskimi” dwadzieścia kart telefonicznych, każda o nominale 10 PLN.

– Dyrekcja jednostki penitencjarnej w Inowrocławiu w bardzo otwarty i profesjonalny sposób podeszła do naszej propozycji wsparcia najuboższych skazanych, którzy nie posiadają własnych środków na kontakt z bliskimi. – mówi Izabela Jarczewska, prezes Stowarzyszenia. – Szybko udało się nam porozumieć i skazani otrzymali bezpłatne karty telefoniczne. Kontakt z rodziną, w naszej ocenie, jest najistotniejszy w zapobieganiu zjawisku recydywy, a zatem wpisuje się taka działalność w realizację celów organizacji.

Do Zakładu Karnego w Inowrocławiu przygotowywana jest kolejna pula bezpłatnych kart telefonicznych.

Więcej o usłudze “Porozmawiaj z Bliskimi”

https://pomocpostpenitencjarna.pl/porozmawiaj-z-bliskimi/

Nowe władze w Stowarzyszeniu

K O M U N I K A T

Zespół ds. Administracyjnych Stowarzyszenia Inicjatywa Obywatelska “Pro Civium”, z siedzibą w Poznaniu, uprzejmie informuje, że w dniu 19 lipca 2020 roku, jednogłośnie, Walne Zgromadzenie, podjęło Uchwałę nr 12, o zmianie Regulaminu organizacji powołując w miejsce przedstawiciela – Zarząd oraz wybierając jego władze.

Prezesem Stowarzyszenia wybrano Izabelę Jarczewską, obecną przedstawiciel organizacji, a Wiceprezesem ds. administracyjnych – Magdalenę Małecką, dotychczasową Koordynator Zespołu ds. Administracyjnych. Nie wybrano natomiast Wiceprezesa ds. programowych, co nastąpi w późniejszym okresie, najprawdopodobniej niezwłocznie po okresie wakacyjnym. Zmiany ukonstytuują się po zatwierdzeniu przez organ prowadzący ewidencję stowarzyszeń zwykłych.

 

Zapraszamy również do zapoznania się z opublikowanym w Dzienniku Płockim wywiadem z dr Edytą Hadrowicz (doktor nauk prawnych w zakresie prawa – 2007, działalność naukową koncentruje w obszarze prawa cywilnego materialnego oraz prawa administracyjnego – zwłaszcza samorządu terytorialnego i prawa stowarzyszeniowego – wiążąc oba obszary, a także w zakresie postępowania cywilnego, postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego, prawa spółek, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, prawa zamówień publicznych, prawa ochrony środowiska i prawa zagospodarowania przestrzennego), na temat zasad działania i reprezentacji stowarzyszeń zwykłych w myśl ustawy Prawo o stowarzyszeniach i innych aktów prawnych.

Dziennik Płocki – wywiad

dr Edyta Hadrowicz

Uwaga! W sierpniu 2020 roku także zmiany w strukturze organizacyjnej Stowarzyszenia. Więcej na ten temat już wkrótce. Prosimy śledzić informacje na naszych mediach społecznościowych.

Zwiastun kwartalnika “Ways to Go”

Kwartalnik “WAYS TO GO” to niezależne pismo o tematyce postpenitencjarnej skierowane do funkcjonariuszy Służby Więziennej, Służby Kuratorskiej, samorządowców, organizacji pozarządowych i rodzin osób pozbawionych wolności lub tymczasowo aresztowanych. To kompendium wiedzy przygotowywanej przez praktyków i wykładowców resocjalizacji, tworzone we współpracy z ośrodkami akademickimi w Polsce i zagranicą. Wśród autorów publikacji są wykładowcy oraz studenci takich kierunków jak prawo, psychologia, resocjalizacja, seksuologia, czy doradztwo zawodowe.

Pierwszy numer w wersji online już we wrześniu 2020 roku!

Specjalny pakiet lojalnościowy dla Darczyńców reklamujących się na łamach "WAYS TO GO"!
Więcej informacji: redaktor.naczelny@postpenit.pl

Wydawcą czasopisma jest Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM.

Zajrzyj do zwiastuna kwartalnika!

Przerwa urlopowa

Uprzejmie informujemy, że jak co roku, tak i ten sierpień będzie miesiącem urlopowym dla Stowarzyszenia.

W dniach od 01 sierpnia do 31 sierpnia 2020 roku nie będzie czynna infolinia “TeleWsparcie” oraz czat online. Prowadzone będą wyłącznie sprawy związane z wyznaczanymi przez sądy terminami posiedzeń w sprawach penitencjarnych.

Ponadto, zainteresowani skorzystaniem z programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych” będą mogli w tym okresie składać wnioski o przystąpienie, wyłącznie jednak samodzielnie za pośrednictwem formularza zgłoszeniowego dostępnego w zakładce PROGRAM.

“TeleInfo Pro Civium” – instrukcja dla Rodzin

Zapraszamy do wysłuchania kolejnego wydania naszych informacji w wersji audio-wizualne. Tym razem jest to film instruktażowy dla Rodzin osób pozbawionych wolności.

Stowarzyszenie dziękuje Generałowi Kitlińskiemu!

Od wielu miesięcy Stowarzyszenie w relacjach z niektórymi jednostkami penitencjarnymi borykało się  z pewnymi trudnościami wynikającymi z braku jednolitej procedury realizacji prawa osób osadzonych do ustanowienia przedstawiciela w rozumieniu art. 42 Kodeksu karnego wykonawczego.

Sprawa trafiła nawet do Ministerstwa Sprawiedliwości, Biura Rzecznika Praw Obywatelskich i Biura Spraw Wewnętrznych Centralnego Zarządu Służby Więziennej.

To nie była łatwa droga, ani dla nas, rzekłabym pionierów w tym zakresie, ani dla poszczególnych jednostek Służby Więziennej, dla których akt woli osadzonego również stanowił, niejednokrotnie, pewne novum – mówi Izabela Jarczewska, szefowa organizacji. – W przypadku dwóch osadzonych sprawy stanęły nawet, jak to się mówi, na ostrzu noża, ale… przy dobrej woli stron… każdy problem można rozwiązać, co nas bardzo cieszy.

I rzeczywiście, wydaje się, że nadzieję taką daje pismo dyrektora generalnego Służby Więziennej gen. Jacka Kitlińskiego, który w piśmie z dnia 23 czerwca 2020 roku, kierowanym do Magdaleny Małeckiej, koordynatora Zespołu ds. Administracyjnych Stowarzyszenia, wskazał na pewne błędy w procedurze ze strony Pro Civium, które mogły utrudniać “komunikację” z dyrektorami zakładów karnych i aresztów śledczych w przedmiotowym zakresie.

Nie dyskutujemy nad kwestiami ewentualnie spornymi – dodaje Magdalena Małecka. – One nie mają znaczenia. Dostosowaliśmy się do wskazówek Pana Generała. Najważniejszy jest cel zasadniczy, czyli wspieranie procesu readaptacji społecznej sprawców przestępstw i działalność postpenitencjarna. 

Więcej o art. 42 Kkw przeczytać można na:

https://pomocpostpenitencjarna.pl/inicjatywa-wprowadzenia-art-42a/

https://pomocpostpenitencjarna.pl/projekt-42/

https://pomocpostpenitencjarna.pl/w-rece-specjalistow/

Oczywiście, problemy wynikające z braku procedury realizacji prawa osadzonego wynikającego z art. 42 Kkw nadal pozostają, tym bardziej zasadne jest wprowadzenie wnioskowanych przez Stowarzyszenie zmian.

W ręce specjalistów

Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM przygotowało wstępny projekt zmiany legislacyjnej w Kodeksie karnym wykonawczym polegającej na wprowadzeniu do Ustawy art. 42a.

Więcej na ten temat https://pomocpostpenitencjarna.pl/inicjatywa-wprowadzenia-art-42a/

O pomoc w opracowaniu ostatecznego brzmienia proponowanego zapisu organizacja zwróciła się do:

  • prof. dr hab. Wiesława Ambrozika – Przewodniczącego Zespołu Pedagogiki Resocjalizacyjnej przy Komitecie Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk
  • prof. dr hab. Stefana Lelentala z Uniwersytetu Łódzkiego
  • dr hab. Jerzego Lachowskiego z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
  • dr hab. Moniki Płatek z Uniwersytetu Warszawskiego
  • SSA w st. spocz. Kazimierza Postulskiego
  • SSR Krzysztofa Dąbkiewicza, przewodniczącego Wydziału VIII Karnego Sądu Rejonowego w Toruniu

Stowarzyszenie wyraża nadzieję, że wymienieni będą chcieli wesprzeć naszą inicjatywę legislacyjną, tym bardziej, że mają niezwykłe doświadczenie w tym zakresie, i niejednokrotnie odnosili się krytycznie do aktualnego brzmienia art. 42 Kodeksu karnego wykonawczego dostrzegając liczne słabości tej konstrukcji prawnej.

Profesor Wiesław Ambrozik jest natomiast wybitnym znawcą problematyki oddziaływań readaptacyjnych w polskim systemie penitencjarnym.

Jeżeli zaproszeni do współpracy specjaliści zechcą pochylić się nad problemem aktywowania czynnika społecznego w wykonywaniu kary pozbawienia wolności, następnych krokiem Stowarzyszenia będzie zaproszenie do społecznej dyskusji Rzecznika Praw Obywatelskich, ośrodki akademickie w kraju, Helsińską Fundację Praw Człowieka, Amnesty International i inne organizacje działające w przedmiotowej przestrzeni. Ostatecznie przygotowany projekt zmiany przedstawimy Ministerstwu Sprawiedliwości i Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej.

Stowarzyszenie zwróciło się również o informacje na temat udziału społeczeństwa w procesie resocjalizacji sprawców przestępstw do ministerstw sprawiedliwości kilku europejskich państw i organizacji pozarządowym z Wielkiej Brytanii, Skandynawii, Holandii i Belgi. Mamy nadzieję, że tamtejsze przecież skuteczne rozwiązania da się przenieść na nasze podwórko penitencjarne z pozytywnym skutkiem dla całego społeczeństwa – komentuje Izabela Jarczewska, szefowa “Pro Civium”.

Stowarzyszenie w imieniu Rodzin

Poznań, dnia 25 czerwca 2020 r.

 

STANOWISKO STOWARZYSZENIA
W SPRAWIE PETYCJI RODZIN OSÓB POZBAWIONYCH WOLNOŚCI KIEROWANEJ DO SŁUŻBY WIĘZIENNEJ W ZWIĄZKU Z BLOKADĄ INFORMACYJNĄ SŁUŻBY WIĘZIENNEJ W KWESTII PRZYWRÓCENIA PRAWA OSADZONYCH DO WIDZEŃ

Z całą pewnością możemy stwierdzić, iż wpływ widzeń na resocjalizację osadzonych jest ogromny, a możliwość utrzymywania więzi rodzinnych stanowi jedno z podstawowych praw osób przebywających w zakładach karnych i aresztach śledczych. Świadczy o tym wprost treść przepisu art. 105 § 1 k.k.w., zgodnie z którym „Skazanemu należy umożliwiać utrzymywanie więzi przede wszystkim z rodziną i innymi osobami bliskimi przez widzenia, korespondencję, rozmowy telefoniczne, paczki i przekazy pieniężne, a w uzasadnionych wypadkach, za zgodą dyrektora zakładu karnego, również przez inne środki łączności, oraz ułatwiać utrzymywanie kontaktów z podmiotami, o których mowa w art. 38 § 1[i].

Przepis ten określa prawo skazanego do utrzymywania kontaktu ze światem zewnętrznym. Prawo to odpowiada wskazaniom Europejskich Reguł Więziennictwa (reguły 24.1–12), które wyraźnie akcentują konieczność przeciwdziałania zerwaniu przez skazanych więzi ze światem otwartym i jego wartościami[1]. „W interesie zarówno skazanego, jak i prawidłowego wykonywania kary, a następnie jego pomyślnej readaptacji społecznej leży, aby te więzi podtrzymywać i rozwijać, a niekiedy nawet doprowadzać do ich naprawienia, jeśli zostały zerwane[2]. Nie ulega zarazem wątpliwości, że zaspokojenie kontaktu ze światem zewnętrznym, w tym utrzymanie więzi z rodziną, jest niezbędnym warunkiem humanitarnego wykonywania kary pozbawienia wolności. Słusznie podkreśla się w literaturze, że ochrona szeroko rozumianej prywatności w warunkach izolacji więziennej jest pierwszym przykładem prawa, którego jednostka nie zostaje pozbawiona na mocy wyroku, a korzystanie z niego ma istotne znaczenie zarówno dla poczucia godności, jak i wartości skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności oraz w szerszym kontekście odnoszącym się do przyszłości więźnia, a więc przede wszystkim jego miejsca we własnej rodzinie już po opuszczeniu zakładu karnego. Z tego względu reedukacyjna wartość regularnych kontaktów więźnia z jego osobami najbliższymi jest nie do przecenienia[3].

Artykuł 105 k.k.w. ustanawia więc zasadę, że skazanemu należy umożliwiać utrzymywanie więzi przede wszystkim z rodziną i innymi osobami bliskimi. Jak słusznie zauważono w piśmiennictwie, „jest to niezbędne, pobyt w więzieniu jest bowiem ze swego założenia pobytem czasowym. Po jego zakończeniu osoba ta wróci do rodziny, ważne by miała dokąd wrócić. Wsparcie ze strony rodziny i zagwarantowanie miejsca powrotu po opuszczeniu zakładu karnego są także ważnym elementem gwarancyjnym, powodującym zmniejszenie niebezpieczeństwa recydywy. Ponadto niedopuszczalna jest izolacja bardziej dotkliwa, niż jest to bezwzględnie konieczne. Zatem nie można ograniczać osadzonemu kontaktów z rodziną, byłaby to bowiem dodatkowa i niepotrzebna dolegliwość”. Wreszcie akcentuje się, że jedną z czterech zasadniczych reguł, na jakich oparte są współczesne więzienia, jest reguła integracji, polegająca na utrzymaniu przez więźniów stałego kontaktu ze światem zewnętrznym[4].

Prawem skazanego jest jego społeczna readaptacja i przygotowanie go na włączenie się do społeczeństwa i życia w nim bez naruszania norm obowiązującego porządku prawnego[5]. Niezbędnym warunkiem przygotowania skazanego do powrotu i życia na wolności oraz reintegracji ze społeczeństwem jest zaangażowanie członków jego rodziny oraz bliskich mu osób w kolejne etapy wykonywania kary pozbawienia wolności. Rodzina stanowi dla skazanego niezwykle silne duchowe, jak też materialne wsparcie, kontakt z najbliższymi nie tylko zaspokaja potrzeby emocjonalne, lecz także wpływa pozytywnie na jeden z podstawowych regulatorów ludzkiego zachowania, mianowicie „obraz własnej osoby”, który u skazanych jest zdecydowanie niższy niż u osób poza murami zakładu karnego. Taki stan rzeczy ma bardzo niekorzystny wpływ na funkcjonowanie człowieka, zaniża samoocenę i poczucie własnej wartości[6]. Z kolei separacja oraz ograniczenie regularnych kontaktów z rodziną i przyjaciółmi stanowi znaczące źródło stresu, niepokoju, zmartwień i obaw dla wielu więźniów.

Podobne stanowisko w kwestii prawa osadzonego do utrzymywania kontaktów z rodziną można znaleźć w doktrynie i judykaturze zagranicznej, m. in. w Jedenastym Sprawozdaniu Ogólnym CPT, CPT/Inf (2001) 16 (w którym podkreślono, że jedną z metod pomagających w lepszym przygotowaniu skazanego do życia po zakończeniu okresu odbywania kary jest umożliwienie utrzymywania kontaktów ze światem zewnętrznym), w zaleceniach Europejskiego Komitetu do Spraw Zapobiegania Torturom oraz Nieludzkiemu lub Poniżającemu Traktowaniu albo Karaniu (CPT), w Rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 45/111 z 14.12.1990 r. – „Podstawowe zasady traktowania więźniów” (gdzie wskazano, że z wyjątkiem ograniczeń, które w oczywisty sposób wynikają z faktu uwięzienia, zostaną zachowane w odniesieniu do wszystkich więźniów prawa człowieka i podstawowe wolności ujęte w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, a także – w przypadkach gdy państwo jest stroną – w Międzynarodowym Pakcie Praw Gospodarczych, Społecznych, Kulturalnych oraz w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych wraz z jego Protokołem Fakultatywnym, jak również inne prawa zawarte w innych traktatach Narodów Zjednoczonych), a także w szerokim orzecznictwie ETPC (który niejednokrotnie akcentował, że osoba pozbawiona wolności ma prawo wymagać od władz penitencjarnych poszanowania jego życia rodzinnego, a więc wspomagania go w utrzymywania kontaktu z najbliższą rodziną – np. w wyroku z 28.09.2000 r. w sprawie nr 25498/94, Messina v. Republika Włoska, LEX nr 76738).

Tymczasem w naszym państwie sukcesywnie wprowadzane są etapy odmrażania gospodarki po wielu obostrzeniach obowiązujących w kraju w czasie pandemii wirusa SARS-CoV-2. Mimo tego, w jednostkach penitencjarnych (oprócz kolejnych komunikatów o przedłużeniu zakazu widzeń) nie ma żadnych konkretnych informacji nie tylko w kwestii widzeń, ale także na temat osób zakażonych. Każda jednostka na stronie internetowej informuje o „poszerzeniu uprawnień do utrzymywania kontaktów”. W praktyce jednak wiele się nie zmieniło. Brak widzeń powoduję bardzo negatywne skutki, które odczuwają zarówno osoby pozbawione wolności, jak i również – a może nawet przede wszystkim – ich rodziny. Widzenia poza przepustkami były jedyną możliwością poczucia bliskości oraz spokojnej rozmowy, które mają realnie pozytywny wpływ na podtrzymywanie więzi rodzinnych oraz na proces resocjalizacji skazanych.

 

Tym samym, z uwagi na powyższą argumentację, nasze Stowarzyszenie dołącza do apelu kierowanego od rodzin osób pozbawionych wolności i osadzonych w Zakładach Karnych i Aresztach Śledczych o przywrócenie widzeń z zachowaniem wszelkich środków bezpieczeństwa lub o podanie rzetelnych informacje w tej kwestii i w kwestii stanu zdrowia osób zakażonych wirusem COVID-19.

 

Monika Magierska

Rzecznika Prasowa Stowarzyszenia

———————————————————————————————–

 

[1] M. Płatek, Wybrane zasady i instytucje kodeksu karnego wykonawczego z 1997 roku w świetle Europejskich Reguł Więziennych z 11.01.2006 r. [w:] X lat obowiązywania Kodeksu karnego wykonawczego, red. S. Lelental, G.B. Szczygieł, Białystok 2009, s. 105

[2] T. Szymanowski [w:] T. Szymanowski, Z. Świda, Komentarz…, 1998, s. 244; T. Szymanowski, Polityka karna i penitencjarna.., s. 202–218

[3] B. Gronowska, Koncepcja ograniczeń domniemanych, a sytuacja prawna i faktyczna osób pozbawionych wolności. Rozważania na tle orzecznictwa strasburskiego, Prok. i Pr. 2011/4, s. 81

[4] M. Niełaczna, W. Klaus, Wykonywanie przez polskie władze zaleceń Europejskiego Komitetu do Spraw Zapobiegania Torturom oraz Nieludzkiemu lub Poniżającemu Traktowaniu albo Karaniu (CPT). Raport z badań [w:] Przestrzeganie praw osób pozbawionych wolności. O monitorowaniu jednostek penitencjarnych, red. W. Klaus, M. Niełaczna, Warszawa 2008, s. 156

[5] G.B. Szczygieł, Społeczna readaptacja skazanych…, s. 82

[6] T. Szymanowski, J. Górski, Wykonywanie kary pozbawienia wolności w świetle wyników badań, Warszawa 1982, s. 159–160

[i] czyli: stowarzyszenia, fundacje, organizacje oraz instytucje, których celem działania jest realizacja zadań z zakresu wykonywania orzeczeń i pomoc w społecznej readaptacji skazanych, jak również kościoły i inne związki wyznaniowe oraz osoby godne zaufania

Więzienny blog – Hyde Park

Zapraszamy do lektury bloga więziennego tworzonego przez Łukasza Głowackiego, skazanego, aktualnie odbywającego wieloletnią karę pozbawienia wolności.

HYDE PARK