Na roboczo z Aresztem

W dniu 16 października 2020 roku odbyło się robocze spotkanie Zarządu Stowarzyszenia z dyrekcją Aresztu Śledczego w Poznaniu.

Pan dyrektor zapewnił nas, że Areszt chce współpracować ze Stowarzyszeniem w zakresie wypracowania wspólnego modelu oddziaływań penitencjarnych i postpenitencjarnych – mówi Izabela Jarczewska, prezes Zarządu, która reprezentowała organizację na spotkaniu zorganizowanym w poznańskim Areszcie Śledczym. – Teraz ruch należy do nas. Przygotujemy porozumienie o kompleksowej współpracy i zaproponujemy jej treść jednostce. Cieszę się, że udało się nam dojść do porozumienia i że właśnie rozpoczyna się etap dobrej współpracy w dziedzinie zapobiegania zjawisku recydywy.

Wstępnie ustalono zasady kolportażu wydawnictw Stowarzyszenia na terenie jednostki oraz wzór współpracy w zakresie wsparcia Beneficjentów Programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych”, a jednocześnie osadzonych w poznańskiej jednostce.

W spotkaniu, ze strony władz Aresztu uczestniczyli: dyrektor ppłk Bogumił Pachulski oraz jego zastępca kpt. Łukasz Piotrowski.

 

FOTO: poznan.naszemiasto.pl

NIK – raport o bezpieczeństwie osadzonych / 10.2020r.

Minister Sprawiedliwości, Dyrektor Generalny Służby Więziennej oraz dyrektorzy skontrolowanych zakładów karnych i aresztów skutecznie ograniczali zagrożenia osobistego bezpieczeństwa osadzonych. Minister inicjował zmiany legislacyjne, Dyrektor Generalny wydawał polecenia dotyczące monitoringu cel, użycia środków przymusu i zapobiegania samobójstwom. NIK nie stwierdziła przeludnienia cel, jednak w jednostkach penitencjarnych w jednej celi mieszkalnej umieszcza się nawet 17 osób. Zapewnienie osadzonym rzeczywistego indywidualnego wsparcia, w ocenie NIK, znacznie utrudnia ustalona przez SW na wysokim poziomie liczebność grup wychowawczych oraz grup powierzonych opiece jednego psychologa (nawet do 200 osadzonych), co gorsza, limity te są często przekraczane. Problemem jest wzrastająca liczba wakatów, szczególnie w pionach ochrony a tym samym coraz większe obciążenie pracą funkcjonariuszy, w tym duża liczba wypracowywanych przez nich nadgodzin.

Karę pozbawienia wolności oraz inne rodzaje izolacji penitencjarnej uznaje się za najdalej idące formy ingerencji w sferę praw i wolności człowieka, a izolacja pociąga za sobą szereg negatywnych następstw, w tym zagrażających bezpieczeństwu osobistemu osadzonych. Od momentu przekroczenia przez osadzonego bramy jednostki penitencjarnej odpowiedzialność za jego życie i zdrowie ciąży na dyrektorze aresztu śledczego lub zakładu karnego. Większość osadzonych spędza na terenie jednostki penitencjarnej 24 godziny na dobę, nie opuszczając jej. Wśród zjawisk i sytuacji stwarzających zagrożenia dla bezpieczeństwa osadzonych wskazuje się w szczególności podkulturę więzienną, przyjmowanie norm i zachowań dalekich od tych obowiązujących na wolności, zamierzone jak i niezamierzone działania i zaniechania administracji penitencjarnej, działania środowisk przestępczych oraz przeludnienie jednostek penitencjarnych. Pozbawienie wolności wpływa negatywnie na psychikę większości osadzonych, może wpływać na autoagresję i pojawienie się myśli samobójczych. Agresję wśród osadzonych mogą wywoływać nawet zwykłe sytuacje dnia codziennego. Porządek prawny gwarantuje osadzonym przestrzeganie humanitarnych warunków bytowych, poszanowanie godności, opiekę zdrowotną i religijną. Ważne jest także humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności oraz zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa. Jednocześnie nawet najbardziej drobiazgowy system nie jest w stanie przewidzieć i objąć przepisami wszelkich możliwych zdarzeń i reakcji. W jednostkach penitencjarnych corocznie dochodzi do sytuacji, w których bezpieczeństwo osobiste osadzonych jest naruszane. Do najważniejszych z nich należą bójki i pobicia, przypadki znęcania się nad osadzonymi, a także samobójstwa i próby samobójcze. Jako zdarzenia kwalifikowane są także napaści osadzonych na funkcjonariuszy SW. W 2017 r. doszło łącznie do 3608 zdarzeń, w 2018 r. do 2637 zdarzeń, a w 2019 r. do 2 592 zdarzeń.

Kontrola NIK objęła lata 2017-2019 i dotyczyła Ministerstwa Sprawiedliwości, Centralnego Zarządu Służby Więziennej oraz 8 jednostek penitencjarnych.

Infrastruktura jednostek penitencjarnych

NIK przeprowadził oględziny 84 cel mieszkalnych (w tym 36 monitorowanych) oraz 27 cel zabezpieczających (stanowiących środek przymusu bezpośredniego). Zbadano, czy spełniały one wymogi określone w przepisach prawa i czy ich stan nie stanowił zagrożenia dla bezpieczeństwa osadzonych. W celach mieszkalnych nie stwierdzono istotnych nieprawidłowości, ich stan techniczny był zadowalający.

Trzy cele zabezpieczające nie spełniały wymogów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W jednej nie działała instalacja przyzywowa (usterkę usunięto w trakcie kontroli NIK), w drugiej miejscami ze ścian odpadał tynk, a w trzeciej ze ściany odpadały płaty farby olejnej, przez co nie spełniały one wymogu urządzenia celi zabezpieczającej w sposób uniemożliwiający osobie w niej umieszczonej dokonanie samouszkodzenia.

Cele monitorowane

Jednym z największych wyzwań dla SW w zakresie bezpieczeństwa są samobójstwa osadzonych w monitorowanych celach mieszkalnych, w których często umieszczane są osoby o skłonnościach samobójczych, co ma zapewnić stałą obserwację ich zachowania, a przez to zwiększyć poziom bezpieczeństwa. Wśród czynników utrudniających szybkie wykrycie i udaremnienie próby samobójczej w celi monitorowanej można wskazać przestarzałe lub niesprawne (np. dające słabej jakości obraz w godzinach nocnych) kamery, a także obserwowanie przez jednego funkcjonariusza na stanowiskach monitorowych obrazów ze zbyt wielu kamer.

W dwóch z poddanych przez NIK oględzinom 36 cel monitorowanych występowały tzw. martwe strefy (obszary niewidoczne na obrazie z zamontowanych w celi kamerach). Na obrazie z jednej z cel w której stało łóżko pojedyncze, nie widać było prawego dolnego narożnika celi, a drugiej celi w której stało łóżko piętrowe, nie było widać ok. ¼ łóżka dolnego od strony ściany.

Brak limitu liczby obrazów z cel monitorowanych, które może obserwować jeden funkcjonariusz

Z punktu widzenia bezpieczeństwa jednym z najpoważniejszych problemów jest objęcie monitoringiem miejsc, w których przebywają osadzeni. Niezbędna jest wymiana kamer analogowych na kamery IP. Analogowe są już wysłużone i nie pozwalają na właściwą obserwację osadzonych. W wielu celach znajdują się martwe strefy, lub obraz przesłaniają przedmioty znajdujące się w celi. Praca na takim stanowisku jest nużąca a wymaga dużego skupienia i czujności bo osadzeni często umiejętnie maskują podejmowaną próbę samobójczą. Dlatego jeden funkcjonariusz nie może obserwować zbyt wielu obrazów z cel, a szczególnie w połączeniu z obserwacją ciągów komunikacyjnych lub terenu zewnętrznego jednostki. Limit liczby obrazów z kamer umieszczonych w celach, które może jednocześnie obserwować jeden funkcjonariusz na stanowisku monitorowego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, nie jest obecnie określony, ani w przepisach prawa powszechnie obowiązującego ani w żadnym z aktów wewnętrznych wydanych przez Dyrektora Generalnego SW.

Próbą wprowadzenia takiego standardu była wydana przez Dyrektora Generalnego SW w 2018 r. instrukcja, w której określono, że stanowisko monitorowego mogło obejmować maksymalnie 21 obrazów kamer z cel mieszkalnych, przy maksymalnie siedmiu celach mieszkalnych na jednego monitorowego. Koszty dostosowania jednostek penitencjarnych do określonych w nich wymogów przekraczały jednak możliwości finansowe SW, a Dyrektor Generalny SW nie wystąpił do Ministra o dodatkowe środki na ten cel. W związku z powyższym jeszcze przed wejściem w życie instrukcja została uchylona. NIK ustaliła, że spośród skontrolowanych jednostek jedynie Areszt Śledczy w Katowicach spełniał ten wymóg. Dla przykładu w Zakładzie Karnym w Goleniowie monitorujący obserwował obraz z 38 kamer zamontowanych w 19 celach.

Więcej na https://www.nik.gov.pl/aktualnosci/bezpieczenstwo-osadzonych.html

Komunikat Walnego Zgromadzenia

K O M U N I K  A T
Walnego Zgromadzenia
Stowarzyszenia Inicjatywa Obywatelska
PRO CIVIUM

 

W dniu 27 września 2020 roku Walne Zgromadzenie w Uchwale nr 14 postanowiło przekształcić stowarzyszenie zwykłe w stowarzyszenie rejestrowe w Krajowym Rejestrze Sądowym Stowarzyszeń.

Powołano również skład organów wykonawczych:

  • Zarząd: Izabela Jarczewskaprezes, Magdalena Małeckawiceprezes, Martyna Miętkowskasekretarz, Alicja Mliczekczłonek
  • Rada Nadzorcza: Ewa Hysprzewodniczący, Justyna Gryglewska – wiceprzewodniczący, Aleksandra Majersekretarz, Monika Nowakowskaczłonek

Zarząd Stowarzyszenia został zobowiązany do niezwłocznego wszczęcia procedury przerejestrowania organizacji.

Następny krokiem będzie złożenie wniosku o nadanie statusu organizacji pożytku publicznego.

Uczelnia Techniczno-Handlowa z nami

Z niezwykła przyjemnością informujemy, że w dniu 17 września 2020 roku Stowarzyszenie podpisało umowę z prof. UTH dr hab. Iwoną Przychocką, rektorem Uczelni Techniczno-Handlowej im. Heleny Chodkowskiej w Warszawie, w przedmiocie realizacji zdalnych praktyk studenckich.

Stowarzyszenie razem z Fundacją PZU realizuje projekt “Wiedza – Edukacja – Resocjalizacja”, który umożliwia studentom zaliczenie praktyk i staży absolwenckich w formie zdalnej.

Pro Civium,  z założenia, w swojej istocie, jest organizacją działającą zdalnie – tłumaczy Monika Magierska, rzecznik organizacji. – Działamy już trzeci rok i przez ten czas wykształciliśmy i dopracowaliśmy zdalne narzędzia, nie tylko pomocne w formach wsparcia dla beneficjentów Programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych”, ale przydatne również w praktycznym kształceniu studentów kierunków związanych z procesem readaptacji osób wykolejonych społecznie i przeciwdziałaniem zjawisku wykluczenia społecznego.

“TeleInfo Pro Civium” – wiadomości

Zapraszamy do wysłuchania kolejnego wydania naszych informacji w wersji audio-wizualne.

19.09.2020 – “Ways to Go” czas na lekturę!

Ways to Go

kwartalnik postpenitencjarny

 

Zapraszamy do lektury! Wreszcie po miesiącach przygotowań, prób, bywało, że i zmian koncepcji, oddajemy Państwu nasz najnowszy periodyk, licząc, że będziecie łaskawi w ocenie i komentarzach.

Gazeta skierowana jest do szerokiego grona odbiorców związanych z więziennictwem, sądownictwem, prawem, opieką instytucjonalną, Służbą Kuratorską, ośrodkami akademickimi, ale przede wszystkich dla rodzin osób pozbawionych wolności. 

Bliscy osób uwięzionych są grupą nie mniej pokrzywdzoną niż ofiary przestępstw. Układając sobie życie, rodząc dzieci, kochając drugiego człowieka nie mogły przewidzieć, że pewnego dnia wybierze inną drogę niż zgodną z normami społecznymi. Nie godzili się na to, nie godzili się na zostawienie ich po drugiej stronie muru z wszystkimi zastanymi i nowymi problemami. I te rodziny otrzymują podwójną karę. Szoku uwięzienia ich najbliższej osoby i wtórnie – społecznej stygmatyzacji.

Dlatego powstał ten kwartalnik. Żeby zrozumiały, żeby stanęły na nogi, by umiały poradzić sobie z emocjami, by wiedziały, co powiedzieć dziecku, potrafiły wytłumaczyć sobie, dlaczego tak się stało i co trzeba zrobić by się już nigdy nie powtórzyło. 

“Ways to Go” DROGI WYJŚCIA. Istnieją, z każdej sytuacji. Dla Państwa również.

Zapraszamy do lektury i obiecujemy, że każde kolejne wydanie będzie jeszcze lepsze.

WAYS TO GO! – kliknij i przeczytaj!

 

Natalia Petruk

Redaktor Naczelna

Izabela Jarczewska

Prezes Zarządu Stowarzyszenia

Karolina Lasota

Koordynator Zespołu ds. Public Relations

 

Apel do Rzecznika Praw Dziecka…

APEL OTWARTY

DO MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI
i RZECZNIKA PRAW DZIECKA

w sprawie przywrócenia widzeń w jednostkach penitencjarnych z udziałem dzieci. 

 

Stowarzyszenie wyraża głębokie zaniepokojenie obecną sytuacją izolowania osadzonych od kontaktu bezpośredniego z ich dziećmi, szczególnie małoletnimi. 

W sytuacji, gdy dziecko dopuszcza się do normalnego funkcjonowania w przestrzeni publicznej (szkoła, transport publiczny, miejsca kultury, itd.), trudno przyjąć do wiadomości decyzję Centralnego Zarządu Służby Więziennej. Stowarzyszenie podchodzi z pełnym zrozumieniem do szczególnej i nowej – także dla tej formacji – sytuacji. Pandemia może jednak potrwać jeszcze wiele miesięcy lub lat. Czy zatem w tym okresie dzieci nie będą miały kontaktu z uwięzionym rodzicem? Czy oszacowano skutki emocjonalne dla dziecka takiej rozłąki? Skutki odwrotne od zamierzonych społecznie u osób pozbawionych wolności są wręcz oczywiste i zapewne znacząco utrudnią proces socjalizacji sprawców przestępstw.

Sprawa jest bardzo skomplikowana dla każdej ze stron. Wykracza poza zwyczajne niedogodności wynikające z sytuacji osadzenia, a nadto dotyka także rodzin osób pozbawionych wolności. 

Trzeba zatem znaleźć skuteczne rozwiązanie, dlatego zwracamy się do Rzecznika Praw Dziecka i Ministra Sprawiedliwości o pomoc w stworzeniu mechanizmu ułatwiającego kontakt dzieci ze skazanymi rodzicami. 

Deklarujemy również wszelką pomoc i wsparcie informacyjne w przypadku uzgodnienia ze Służbą Więzienną jakiegoś rozwiązania, które nie zakłóci relacji rodzinnych, tak ważnych w procesie resocjalizacji skazanych i tak istotnych ze względu na dobro dziecka. 

 

Zarząd Stowarzyszenia

14 września 2020 roku

Partnerstwo w projekcie

Stowarzyszenie prowadzi rozmowy ze Spółką Galena – operatorem usługi telegrosik, dotyczące wspólnej realizacji usługi “Porozmawiaj z Bliskimi”, skierowanej do najuboższych skazanych, w ramach której mogą bezpłatnie realizować połączenia telefoniczne z najbliższymi.

Udział rodziny w procesie readaptacji społecznej skazanych jest nieoceniony, ale nadal niedoceniany przez Służbę Więzienną, która bliskich skazanego traktuje raczej jak natrętny dodatek – mówi Magdalena Małecka, wiceprezes Stowarzyszenia. – Oczywiście, coraz częściej spotykamy jednostki, które z chęcią wdrażają nasz projekt i ujmują bliskich skazanego w jego resocjalizacji, ale to wciąż kropla w morzu.

Firma Galena, właściciel usługi telegrosik zdecydowała się przyłączyć do akcji.

Więcej o usłudze “Porozmawiaj z Bliskimi” https://pomocpostpenitencjarna.pl/porozmawiaj-z-bliskimi/

Tygodnik WPROST o nas

Ogólnopolski tygodnik opinii – WPROST opublikował materiał prasowy o realizacji wspólnego z Fundacją PZU projektu “Wiedza – Edukacja – Resocjalizacja”

Zapraszamy do lektury!

Stowarzyszenie edukuje studentów z całej Polski!

 

Podziękowania dla prof. Jerzego Lachowskiego

Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska Pro Civium serdecznie dziękuje Panu Jerzemu Lachowskiemu, profesorowi Katedry Prawa Karnego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu za udział w pracach nad projektem zmian legislacyjnych w kodeksie karnym wykonawczym polegających na wprowadzeniu zapisu artykułu 42a.

Pan Profesor zechciał zapoznać się z opracowanym projektem i nanieść swoje poprawki.

Stowarzyszenie wyraża serdeczne podziękowanie za zaangażowanie i czas, który poświęcił Pan Profesor na wsparcie merytoryczne naszego projektu.

Zarząd Stowarzyszenia


Więcej o projekcie zmian https://pomocpostpenitencjarna.pl/inicjatywa-wprowadzenia-art-42a/


Jerzy Lachowski (ur. 13 lutego 1976 r. w Toruniu) – prof. nadzwyczajny UMK, adwokat. Studia prawnicze ukończył w 2000 r. na podstawie pracy dyplomowej napisanej pod kierunkiem naukowym dr hab. Mirosława Bączyka, prof. UMK na temat “Kompensaty umowne wierzytelności w prawie cywilnym”. Od 2001 r. zatrudniony na Wydziale Prawa i Administracji UMK w Katedrze Prawa Karnego i Kryminologii, najpierw na stanowisku asystenta. W 2004 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy doktorskiej pt. “Stan wyższej konieczności w polskim prawie karnym”, napisanej pod kierunkiem naukowym prof. dr. hab. Andrzeja Marka, ówczesnego kierownika Katedry Prawa Karnego i Kryminologii UMK. W związku z uzyskaniem stopnia doktora został zatrudniony na stanowisku adiunkta. W 2011 r. habilitował się na podstawie rozprawy zatytułowanej “Warunkowe zwolnienie z reszty kary pozbawienia wolności”, która została wyróżniona w 2012r. w prestiżowym konkursie Państwa i Prawa, a także w konkursie na monografię najbardziej przydatną wymiarowi sprawiedliwości, organizowanym przez redakcję Przeglądu Sądowego. Od 2012 r. zatrudniony w Katerze Prawa Karnego i Kryminologii UMK na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Gruntowną wiedzę teoretyczną w zakresie prawa karnego materialnego oraz prawa karnego wykonawczego łączy z praktyką, będąc czynnym zawodowo adwokatem w Kujawsko-Pomorskiej Izbie Adwokackiej. Zainteresowania naukowe koncentruje wokół zasad odpowiedzialności karnej, w szczególności winy i strony podmiotowej czynu zabronionego, a także środków związanych z poddaniem sprawcy próbie i prawa karnego wykonawczego. Autor ponad 60 opracowań naukowych o różnym charakterze (monografie, komentarze, podręczniki, artykuły, glosy) z zakresu prawa karnego materialnego i prawa karnego wykonawczego. Na Wydziale Prawa i Administracji UMK prowadzi seminaria magisterskie oraz wykłady z prawa karnego materialnego oraz wykonawczego. Jest opiekunem naukowym Studenckiego Koła Naukowego Prawa Karnego w Katedrze Prawa Karnego i Kryminologii, przewodniczącym Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów w UMK na kadencję 2016-2020. W latach 2012-2016 był członkiem Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli Akademickich przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego w Warszawie. Aktualnie członek zarządu Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego w Warszawie oraz członek Polskiego Towarzystwa Penitencjarnego w Kaliszu.

 

Fotografia: z postu adwokat dr Weroniki Król-Dybowskiej