Na roboczo z Aresztem

W dniu 16 października 2020 roku odbyło się robocze spotkanie Zarządu Stowarzyszenia z dyrekcją Aresztu Śledczego w Poznaniu.

Pan dyrektor zapewnił nas, że Areszt chce współpracować ze Stowarzyszeniem w zakresie wypracowania wspólnego modelu oddziaływań penitencjarnych i postpenitencjarnych – mówi Izabela Jarczewska, prezes Zarządu, która reprezentowała organizację na spotkaniu zorganizowanym w poznańskim Areszcie Śledczym. – Teraz ruch należy do nas. Przygotujemy porozumienie o kompleksowej współpracy i zaproponujemy jej treść jednostce. Cieszę się, że udało się nam dojść do porozumienia i że właśnie rozpoczyna się etap dobrej współpracy w dziedzinie zapobiegania zjawisku recydywy.

Wstępnie ustalono zasady kolportażu wydawnictw Stowarzyszenia na terenie jednostki oraz wzór współpracy w zakresie wsparcia Beneficjentów Programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych”, a jednocześnie osadzonych w poznańskiej jednostce.

W spotkaniu, ze strony władz Aresztu uczestniczyli: dyrektor ppłk Bogumił Pachulski oraz jego zastępca kpt. Łukasz Piotrowski.

 

FOTO: poznan.naszemiasto.pl

NIK – raport o bezpieczeństwie osadzonych / 10.2020r.

Minister Sprawiedliwości, Dyrektor Generalny Służby Więziennej oraz dyrektorzy skontrolowanych zakładów karnych i aresztów skutecznie ograniczali zagrożenia osobistego bezpieczeństwa osadzonych. Minister inicjował zmiany legislacyjne, Dyrektor Generalny wydawał polecenia dotyczące monitoringu cel, użycia środków przymusu i zapobiegania samobójstwom. NIK nie stwierdziła przeludnienia cel, jednak w jednostkach penitencjarnych w jednej celi mieszkalnej umieszcza się nawet 17 osób. Zapewnienie osadzonym rzeczywistego indywidualnego wsparcia, w ocenie NIK, znacznie utrudnia ustalona przez SW na wysokim poziomie liczebność grup wychowawczych oraz grup powierzonych opiece jednego psychologa (nawet do 200 osadzonych), co gorsza, limity te są często przekraczane. Problemem jest wzrastająca liczba wakatów, szczególnie w pionach ochrony a tym samym coraz większe obciążenie pracą funkcjonariuszy, w tym duża liczba wypracowywanych przez nich nadgodzin.

Karę pozbawienia wolności oraz inne rodzaje izolacji penitencjarnej uznaje się za najdalej idące formy ingerencji w sferę praw i wolności człowieka, a izolacja pociąga za sobą szereg negatywnych następstw, w tym zagrażających bezpieczeństwu osobistemu osadzonych. Od momentu przekroczenia przez osadzonego bramy jednostki penitencjarnej odpowiedzialność za jego życie i zdrowie ciąży na dyrektorze aresztu śledczego lub zakładu karnego. Większość osadzonych spędza na terenie jednostki penitencjarnej 24 godziny na dobę, nie opuszczając jej. Wśród zjawisk i sytuacji stwarzających zagrożenia dla bezpieczeństwa osadzonych wskazuje się w szczególności podkulturę więzienną, przyjmowanie norm i zachowań dalekich od tych obowiązujących na wolności, zamierzone jak i niezamierzone działania i zaniechania administracji penitencjarnej, działania środowisk przestępczych oraz przeludnienie jednostek penitencjarnych. Pozbawienie wolności wpływa negatywnie na psychikę większości osadzonych, może wpływać na autoagresję i pojawienie się myśli samobójczych. Agresję wśród osadzonych mogą wywoływać nawet zwykłe sytuacje dnia codziennego. Porządek prawny gwarantuje osadzonym przestrzeganie humanitarnych warunków bytowych, poszanowanie godności, opiekę zdrowotną i religijną. Ważne jest także humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności oraz zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa. Jednocześnie nawet najbardziej drobiazgowy system nie jest w stanie przewidzieć i objąć przepisami wszelkich możliwych zdarzeń i reakcji. W jednostkach penitencjarnych corocznie dochodzi do sytuacji, w których bezpieczeństwo osobiste osadzonych jest naruszane. Do najważniejszych z nich należą bójki i pobicia, przypadki znęcania się nad osadzonymi, a także samobójstwa i próby samobójcze. Jako zdarzenia kwalifikowane są także napaści osadzonych na funkcjonariuszy SW. W 2017 r. doszło łącznie do 3608 zdarzeń, w 2018 r. do 2637 zdarzeń, a w 2019 r. do 2 592 zdarzeń.

Kontrola NIK objęła lata 2017-2019 i dotyczyła Ministerstwa Sprawiedliwości, Centralnego Zarządu Służby Więziennej oraz 8 jednostek penitencjarnych.

Infrastruktura jednostek penitencjarnych

NIK przeprowadził oględziny 84 cel mieszkalnych (w tym 36 monitorowanych) oraz 27 cel zabezpieczających (stanowiących środek przymusu bezpośredniego). Zbadano, czy spełniały one wymogi określone w przepisach prawa i czy ich stan nie stanowił zagrożenia dla bezpieczeństwa osadzonych. W celach mieszkalnych nie stwierdzono istotnych nieprawidłowości, ich stan techniczny był zadowalający.

Trzy cele zabezpieczające nie spełniały wymogów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W jednej nie działała instalacja przyzywowa (usterkę usunięto w trakcie kontroli NIK), w drugiej miejscami ze ścian odpadał tynk, a w trzeciej ze ściany odpadały płaty farby olejnej, przez co nie spełniały one wymogu urządzenia celi zabezpieczającej w sposób uniemożliwiający osobie w niej umieszczonej dokonanie samouszkodzenia.

Cele monitorowane

Jednym z największych wyzwań dla SW w zakresie bezpieczeństwa są samobójstwa osadzonych w monitorowanych celach mieszkalnych, w których często umieszczane są osoby o skłonnościach samobójczych, co ma zapewnić stałą obserwację ich zachowania, a przez to zwiększyć poziom bezpieczeństwa. Wśród czynników utrudniających szybkie wykrycie i udaremnienie próby samobójczej w celi monitorowanej można wskazać przestarzałe lub niesprawne (np. dające słabej jakości obraz w godzinach nocnych) kamery, a także obserwowanie przez jednego funkcjonariusza na stanowiskach monitorowych obrazów ze zbyt wielu kamer.

W dwóch z poddanych przez NIK oględzinom 36 cel monitorowanych występowały tzw. martwe strefy (obszary niewidoczne na obrazie z zamontowanych w celi kamerach). Na obrazie z jednej z cel w której stało łóżko pojedyncze, nie widać było prawego dolnego narożnika celi, a drugiej celi w której stało łóżko piętrowe, nie było widać ok. ¼ łóżka dolnego od strony ściany.

Brak limitu liczby obrazów z cel monitorowanych, które może obserwować jeden funkcjonariusz

Z punktu widzenia bezpieczeństwa jednym z najpoważniejszych problemów jest objęcie monitoringiem miejsc, w których przebywają osadzeni. Niezbędna jest wymiana kamer analogowych na kamery IP. Analogowe są już wysłużone i nie pozwalają na właściwą obserwację osadzonych. W wielu celach znajdują się martwe strefy, lub obraz przesłaniają przedmioty znajdujące się w celi. Praca na takim stanowisku jest nużąca a wymaga dużego skupienia i czujności bo osadzeni często umiejętnie maskują podejmowaną próbę samobójczą. Dlatego jeden funkcjonariusz nie może obserwować zbyt wielu obrazów z cel, a szczególnie w połączeniu z obserwacją ciągów komunikacyjnych lub terenu zewnętrznego jednostki. Limit liczby obrazów z kamer umieszczonych w celach, które może jednocześnie obserwować jeden funkcjonariusz na stanowisku monitorowego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, nie jest obecnie określony, ani w przepisach prawa powszechnie obowiązującego ani w żadnym z aktów wewnętrznych wydanych przez Dyrektora Generalnego SW.

Próbą wprowadzenia takiego standardu była wydana przez Dyrektora Generalnego SW w 2018 r. instrukcja, w której określono, że stanowisko monitorowego mogło obejmować maksymalnie 21 obrazów kamer z cel mieszkalnych, przy maksymalnie siedmiu celach mieszkalnych na jednego monitorowego. Koszty dostosowania jednostek penitencjarnych do określonych w nich wymogów przekraczały jednak możliwości finansowe SW, a Dyrektor Generalny SW nie wystąpił do Ministra o dodatkowe środki na ten cel. W związku z powyższym jeszcze przed wejściem w życie instrukcja została uchylona. NIK ustaliła, że spośród skontrolowanych jednostek jedynie Areszt Śledczy w Katowicach spełniał ten wymóg. Dla przykładu w Zakładzie Karnym w Goleniowie monitorujący obserwował obraz z 38 kamer zamontowanych w 19 celach.

Więcej na https://www.nik.gov.pl/aktualnosci/bezpieczenstwo-osadzonych.html

Komunikat Walnego Zgromadzenia

K O M U N I K  A T
Walnego Zgromadzenia
Stowarzyszenia Inicjatywa Obywatelska
PRO CIVIUM

 

W dniu 27 września 2020 roku Walne Zgromadzenie w Uchwale nr 14 postanowiło przekształcić stowarzyszenie zwykłe w stowarzyszenie rejestrowe w Krajowym Rejestrze Sądowym Stowarzyszeń.

Powołano również skład organów wykonawczych:

  • Zarząd: Izabela Jarczewskaprezes, Magdalena Małeckawiceprezes, Martyna Miętkowskasekretarz, Alicja Mliczekczłonek
  • Rada Nadzorcza: Ewa Hysprzewodniczący, Justyna Gryglewska – wiceprzewodniczący, Aleksandra Majersekretarz, Monika Nowakowskaczłonek

Zarząd Stowarzyszenia został zobowiązany do niezwłocznego wszczęcia procedury przerejestrowania organizacji.

Następny krokiem będzie złożenie wniosku o nadanie statusu organizacji pożytku publicznego.