Dwumiesięcznik dobrze oceniony!

[…] Z Uwagą zapoznałam się z zamieszczonymi w nim (Postpenit) artykułami oraz  informacjami i jestem zdania, że treści te mogłyby być zarówno interesujące, jak i bardzo przydatne, dla osób przebywających w jednostkach penitencjarnych. Wyrażam nadzieję, że Państwa cenna inicjatywa stworzenia gazety poświęconej problemom więźniów opuszczających zakłady karne zyska aprobatę Dyrektora Generalnego Służby Więziennej i osadzeni otrzymają możliwość zapoznania się z treścią kolejnych numerów pisma […] – list Hanny Machińskiej – zastępczyni Rzecznika Praw Obywatelskich z 24 marca 2020 roku kierowany do Izabeli Jarczewskiej, przedstawiciela Stowarzyszenia.
Dwumiesięcznik “Postpenit” jest jednym z trzech narzędzi programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych, obok Infolinii “TeleWsparcie” i czatu online Serwisu dla Rodzin Pozbawionych Wolności i Osób Skazanych, służących działalności postpenitencjarnej Stowarzyszenia.

Życie po więzieniu

Raport Najwyższej Izby Kontroli z sierpnia 2019 roku odsłania wszystkie braki polskiego systemu resocjalizacji

Decyzja Przedstawiciela Stowarzyszenia

D E C Y Z J A

Przedstawiciel Stowarzyszenia Inicjatywa Obywatelska

PRO CIVIUM

 

w sprawie zebrania Walnego Zgromadzenia Stowarzyszenia
wyznaczonego na dzień 22 marca 2020 roku

oraz innych wynikających z uprawnienia Przedstawiciela nadanego w par. 21 Regulaminu Stowarzyszenia

 

  1. W związku z brakiem kworum wyznaczone na dzień 22 marca 2020 roku zebranie Walnego Zgromadzenia zostaje przełożone na inny termin, osobno wyznaczony.

  2. W związku z potrzebą opracowania jednolitej kampanii społecznej w zakresie realizacji celów działalności organizacji powierza się funkcję rzecznika prasowego Pani Monice Magierskiej, a funkcję Project Manager’a Panu Mikołajowi Kołkowskiemu. Do zadań rzecznika prasowego należy obsługa informacyjna mass mediów i nawiązywanie relacji z dziennikarzami w celu propagowania zadań stowarzyszenia. Project Manager natomiast odpowiada za ujednolicenie i profesjonalizację materiałów promocyjnych i social mediów należących do organizacji.

  3. W związku z rozpoczęciem realizacji (01.01.2020) II edycji – pełnej – programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych” powierza się funkcję Koordynatora Programu Pani Ewie Hys, jednocześnie Koordynatorowi Zespołu ds. Readaptacji Społecznej Skazanych. W tym względzie powołuje się Biuro Koordynatora Programu, którego prowadzenie powierza się Pani Aleksandrze Mosińskiej.

  4. W celu właściwego zabezpieczenia komunikacji pomiędzy poszczególnymi zespołami i właściwego wsparcia realizowanych i opracowywanych projektów powołuje się Biuro Przedstawiciela, którego prowadzenie powierza się Pani Martynie Miętkowskiej.

  5. Panu Tomaszowi Gorzeniowi z Zespołu ds. Administracyjnych powierza się zadanie pozyskania lokali użytkowych pod wynajem z zasobów komunalnych miasta Poznania i Warszawy, przy czym lokal w Poznaniu przeznaczony będzie na realizację zadań call /chat center oraz prowadzenie Biura Koordynatora Programu, a w Warszawie na siedzibę Koła nr 1 Stowarzyszenia, do dyspozycji Koordynatora Programu oraz Koordynatora Zespołu ds. Szkoleń, Mentoringu i Wsparcia Psychologicznego oraz realizacji zadań Rzecznika Prasowego. Przy czym, ustala się termin wykonania zadania na dzień 30 kwietnia 2020 roku, chyba, że sytuacja epidemiologiczna w kraju nie ulegnie zmianie.

  6. Zmianie ulega struktura stowarzyszenia, tj. likwidacji Zespół ds. Pomocy Ofiarom Przestępstw i uszczegółowienie zasady podległości w działaniach poszczególnych komórek organizacji – w załączeniu.

  7. Zmianie ulega logo dwumiesięcznika”Postpenit” – w załączeniu.

  8. Prowadzenie social medium linkedin powierza się Pani Dagmarze Mazik z Zespołu ds. Public Relations

  9. Sarze Matoszko za profesjonalizm i zaangażowanie w działalność czat on-line Serwisu dla Rodzin Pozbawionych Wolności i Osób Skazanych nadaje się funkcję starszego konsultanta i powierza nadzór i opiekę merytoryczną nad konsultantami czat on-line.

 

Poznań; 22.03.2020

Załączniki:

1.

2.

 

Udostępniamy infolinię – propozycja dla CZSW

Propozycja Stowarzyszenia złożona w dniu 19.03.2020 r. Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej w kwestii udostępnienia infolinii 0 800 rodzinom osób pozbawionych wolności w zakresie informowania o bieżącej sytuacji w jednostkach penitencjarnych

 

Poznań; 19 marca 2020r.

 

Szanowny Pan

gen. Jacek Kitliński

Dyrektor Generalny

Służby Więziennej

 

W związku z bardzo dynamiczną sytuacją wynikającą z pandemii koronawirusa, Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM, realizujące swoje zadania w obszarze postpenitencjarystyki i zapobiegania zjawisku recydywy, działając na podstawie Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2016 roku w sprawie współdziałania podmiotów w wykonywaniu kar, środków karnych, kompensacyjnych, zabezpieczających, zapobiegawczych oraz przepadku, a także społecznej kontroli nad ich wykonywaniem (Dz. U. z 2016 r.poz. 2305), z chęcią udostępni numer naszej bezpłatnej infolinii (0 800 201 211) do celów informacyjnych dla, szczególnie, rodzin pozbawionych wolności. Dysponujemy odpowiednią kadrą konsultantów, którzy mogliby na bieżąco informować zainteresowanych o sytuacji ogólnej osób pozbawionych wolności i decyzjach Służby Więziennej w przedmiotowym zakresie.

Nasza propozycja podyktowana jest chęcią zapobiegnięcia chaosowi i dezinformacji, które z dnia, na dzień, coraz szerzej rozlewają się po rodzinach skazanych, jak i samych osadzonych, co uznać można i za zjawisko niepokojące z perspektywy bezpieczeństwa publicznego i wymagające wspólnego wysiłku, w tym wypadku formacji instytucjonalnej i organizacji pozarządowej.

Nasza propozycja to wynik kilkudniowych obserwacji sytuacji i – dramatycznych często – pytań ze strony bliskich osadzonych. W ciągu ostatnich 3 dni z redakcją dwumiesięcznika Postpenit, infolinią TeleWsparcie i czatem on-line w ramach Serwisu dla Rodzin Pozbawionych Wolności i Osób Skazanych skontaktowało się 348 osób w przedmiotowej sprawie.

Szacunek dla rodzin osób pozbawionych wolności, jako pełnoprawnych obywateli wymaga również, aby przekazywane im były, po pierwsze informacje prawdziwe, po drugie szczegółowe.

Stąd nasz pomysł, z którym bezpośrednio zwracamy się do Pana Dyrektora.

Wystarczy, że Służba Więzienna będzie nam na bieżąco przekazywać wszystkie w ww. zakresie komunikaty, a my, w ramach udostępnionego numeru 0 800 przekazywać będziemy je zainteresowanym osobom. Infolinia może działać w tym zakresie codziennie do odwołania, w godzinach 10.00 – 22.00.

W przypadku zainteresowania naszą propozycją i uszczegółowienia kwestii logistycznych prosimy o kontakt.

Z wyrazami szacunku

Izabela Jarczewska
Przedstawiciel Stowarzyszenia

Postpenit w Bibliotece Narodowej

Uprzejmie informujemy, że z dniem 10 marca 2020 roku Biblioteka Narodowa zarejestrowała nasz dwumiesięcznik (“Postpenit”) w międzynarodowym systemie informacji o wydawnictwach ciągłych pod symbolem ISSN 2719-3039.

To kolejny krok, który Stowarzyszenie podjęło w tym roku. Czekamy jeszcze na zakończenie procedury zmiany statusu “Pro Civium” ze zwykłego na rejestrowy i znalezienie się w szacownym gronie organizacji pożytku publicznego, co też nastąpi w 2020 roku – wyjaśnia Martyna Miętkowska z Biura Przedstawiciela Stowarzyszenia.

Jak dodała Amanda Powałowska, koordynator Zespołu ds. Public Relations było to również okazją do poprawy logo czasopisma, a zatem wraz z nadanym numerem przyszedł czas, po zmianie logo organizacji, na uaktualnienie winiety dwumiesięcznika.

O wyzwaniach penitencjarystyki…

Aktualne problemy i wyzwania polskiej penitencjarystyki

7 maja 2020 roku w siedzibie Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie odbędzie się konferencja naukowa na temat aktualnych problemów polskiej penitencjarystyki.
Organizatorem konferencji jest uczelniane Koło Naukowe Prawa Karnego Procesowego Wydziału Prawa i Administracji oraz Koło Naukowe Prawa Karnego Materialnego WPiA.
Przedstawiciele naszego Stowarzyszenia również wezmą udział w debacie, szczególnie w tematyce relacji organizacji pozarządowych ze Służbą Więzienną i, w tym kontekście, prawa skazanych do realizacji uprawnienia wynikającego z art. 42 Kkw.

Close up on the scales of justice

Warunki warunkowego do zwolnienia

 

Art. 77. § 1. Kk mówi, że skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

 

Przy ocenie przesłanki materialnej warunkowego przedterminowego zwolnienia –wystarczy wyłącznie uzasadnione przypuszczenie, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego, a w  szczególności nie popełni ponownie nowego przestępstwa. Przepis prawa nie wymaga zatem od sędziego absolutnej pewności co do jej istnienia.

 

Zakłada się bowiem, że: „prognoza społeczno-kryminologiczna – jak każda inna prognoza, będąca jedynie przewidywaniem przyszłych zdarzeń, jest ze swej istoty niepewna”. Oceniając postawę skazanego, sąd bierze pod uwagę stosunek skazanego do popełnionego czynu i do osoby pokrzywdzonej, a także fakt, czy w czasie pobytu w zakładzie karnym podjął działania zmierzające do zniwelowania skutków popełnionego przestępstwa. Do „postawy” skazanego zalicza się również wykonywanie pracy zarobkowej, wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego, starania skazanego o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie, jak również przeproszenie i podjęcie próby pojednania się z pokrzywdzonym. Z katalogu tego należy jednak wykluczyć determinantę w postaci potępienia przestępstwa, za którego popełnienie skazany odbywa karę pozbawienia wolności. Takie stanowisko przedstawił Sąd Apelacyjny w Krakowie w Postanowieniu z dnia 18 grudnia 2020 roku, stwierdzając, że: „Nie można na podstawie art. 77 § 1 k.k. wymagać od skazanego, by potępił przestępstwo, za które go skazano, i od złożenia takiego oświadczenia uzależniać przedterminowe zwolnienie z kary. Skazany ma prawo podważać nawet prawomocny wyrok, także środkami nadzwyczajnymi, także korzystać z pozakrajowych instytucji wymiaru sprawiedliwości. Jeśli skazany potępia swe przestępstwo, jest to sygnał liczący się dla przedterminowego zwolnienia, ale jeśli tego nie czyni, nie oznacza to, że na przedterminowe zwolnienie nie zasługuje

 

Niestety, sądy okręgowe odmawiając udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia nadal często błędnie również uznają, że sytuacja osobista skazanego, jego tryb życia, obowiązki rodziny, którą dobrowolnie skazani alimentują i utrzymują – zupełnie nie mają znaczenia, a mogą być brane pod uwagę wyłącznie w sprawach o odroczenie wykonania kary.

Jest to stanowisko zgoła błędne i nie znajdujące uzasadnienia w literaturze przedmiotu i obszernym orzecznictwie na ten temat sądów wyższych instancji. „Właściwości i warunki osobiste” są pojęciem, pod którym kryją się zarówno indywidualne, jak i czysto charakterologiczne cechy sprawcy. Obejmują one okoliczności, które pozostają w ścisłym związku z jego osobą. Przez właściwości osobiste rozumie się przede wszystkim wiek, płeć, stan zdrowia psychicznego oraz fizycznego, temperament skazanego, zdolność do samokrytyki, poziom rozwoju intelektualnego, światopogląd, wiedzę o rzeczywistości, zainteresowania tudzież plany życiowe i problem z uzależnieniami.

Przy ocenie zaś warunków osobistych sąd bierze pod rozwagę warunki środowiskowe, w których skazany żyje, jego sytuację mieszkaniową, zawodową, a także sytuację materialną. Słusznie zauważył Andrzej Zoll, że w czasie orzekania w przedmiocie warunkowego zwolnienia postawę, właściwości oraz warunki osobiste sprawcy należy postrzegać w ujęciu ewolucyjnym.

 

Kolejnym bardzo ważnym kryterium składającym się na prognozę kryminologiczną stanowi „sposób życia przed popełnieniem przestępstwa”.

Rozumieć należy przez to postępowanie skazanego przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej, a więc dotychczasową karalność, jakość kontaktów skazanego z rodziną, stosunek do alkoholu oraz środków odurzających. Przesłanka ta posiada wysoką wartość prognostyczną, co do przyszłego zachowania skazanego w warunkach wolnościowych. Pozwala ocenić, czy popełnione przestępstwo było efektem celowego działania sprawcy, czy może miało charakter jedynie przypadkowy i incydentalny lub wynikało z uzależnienia.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z  13 października 2004 r., „okoliczności popełnienia przestępstwa, o których mowa w art. 77 § 1 k.k., o tyle mają znaczenie dla negatywnej prognozy, a w konsekwencji i dla negatywnej decyzji w przedmiocie warunkowego zwolnienia, o ile wskazują na takie cechy skazanego, które mogą być przyczyną popełnienia przez niego kolejnego przestępstwa”.

Podobne stanowisko w tej kwestii zajął również Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z  27 czerwca 2003 r., zgodnie z którym: „orzekanie o przedterminowym zwolnieniu z reszty kary powinno przyjmować za punkt wyjścia treść wyroku, w tym karę wymierzoną skazanemu, a nie tworzyć dalsze limity ilościowe kary czy wyłączać od zwolnienia niektóre osoby z powodu charakteru ich przestępstw. Zostały one osądzone, więc powracanie do tego narusza powagę osądzenia. Czyny te mogłyby mieć znaczenie wtedy tylko, gdyby jakieś szczególne zachowania sprawców ujawniały specyficzne cechy ich osobowości, znaczące dla działań penitencjarnych”. Tu jednak należałoby wskazać konkretne sytuacje, wręcz daty i okoliczności, które w zachowaniu skazanego mogłyby nawiązywać do tych z okresu popełniania czynów penalizowanych.

 

Podkreślenia więc wymagają okoliczności dotyczące roli skazanego w popełnionym przestępstwie. Dlatego też w postępowaniu w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia powinny spełniać one jedynie funkcję pomocniczą, tylko w takim zakresie, w jakim świadczą o właściwościach i warunkach osobistych sprawcy.

 

„Zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa” obejmuje przedział czasowy od momentu jego popełnienia do chwili wprowadzenia kary pozbawienia wolności do wykonania. Przesłankę tę należy rozumieć jako zespół działań sprawcy polegających na dążeniu do zniwelowania skutków przestępstwa, naprawieniu szkody, przeproszeniu pokrzywdzonego, a nawet jako wyrażenie krytycznego stosunku do popełnionego czynu zabronionego. Ogólnie rzecz biorąc, trzeba wskazać, że jest to każde zachowanie skazanego, które może świadczyć o pozytywnych bądź negatywnych przemianach w jego osobowości.

 

Sądy Okręgowe jako argument przemawiający za odmową udzielenia dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia powołują także zaistniałe w przypadku sprawców po raz pierwszy odbywających karę pozbawienia wolności – okresy wycofania z kontaktów z otoczeniem, wynikające z depresji wywołanej izolacją, co jest całkowicie zrozumiałą reakcją u osób niekaranych i po raz pierwszy izolowanych na oddziale śledczym. Deprecjonują także nagradzanie skazanych sugerując, iż takie zachowanie w warunkach pozbawienia wolności jest obowiązkiem osadzonego, stąd też nie należy brać go pod uwagę.

Stanowisko to uznać należy nie tylko za rażąco błędne, ale wręcz za oburzające i świadczące o całkowitej nieznajomości konsekwentnego w tym przedmiocie orzecznictwa. Okoliczność, iż ustawa nakłada na osoby osadzone obowiązek przestrzegania regulaminu nie oznacza automatycznie, że skazani/tymczasowo aresztowani będą się stosować do tych norm. Jako jednostki ludzkie posiadające wolną wolę mają oni wybór odnośnie podporządkowania się wymaganiom i regułom odbywania kary/stosowania aresztu tymczasowego i ich decyzja w tym wymiarze stanowi istotny wskaźnik kształtowania pożądanych postaw społecznych, a więc realizacji celów kary w świetle art. 67 §1 k.k.w.

 

Ocena zachowania skazanego podczas odbywania kary pozbawienia wolności musi być oceną kompleksową. Nawet fakt ukarania skazanego karą dyscyplinarną nie może automatycznie wpływać na decyzję sądu w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia. Twierdzenie to warto poprzeć stanowiskiem Sądu Najwyższego, jakie zajął on w postanowieniu dnia 6 czerwca 1989 roku, uznając, że: „sąd penitencjarny powinien mieć na względzie to, że resocjalizacja – podobnie jak każdy proces wychowawczy – może przebiegać nierównocześnie i niejednakowo w poszczególnych okresach odbywania kary, incydentalne zatem uchybienia skazanego w zakresie ustalonego porządku prawnego same przez się nie po winny przemawiać za ujemną prognozą, jeżeli kompleksowa ocena danych odnoszących się do całego okresu odbywania kary wskazuje na poprawę skazanego i uzasadnia przypuszczenie, że po jego warunkowym przedterminowym zwolnieniu będzie on przestrzegał porządku prawnego”.

Należy podkreślić, że nie bez znaczenia jest również fakt uczestnictwa skazanego w życiu podkultury więziennej, o czym jednoznacznie świadczy fragment postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2003, w którym sąd orzekł, że: „Dla zasad współżycia społecznego istotne nie są deklaracje solidarności grupowej w ramach podkultury przestępczej, ale rzeczywista przynależność do grup i związków przestępczych, opartych na podłożu znacznie po ważniejszym i bardziej aspołecznym niż obyczaj używania jednych słów i gestów, a wystrzegania się innych, który znamionuje podkulturę przestępczą. Ta ostatnia jest szkodliwa społecznie, gdy przybiera formy rzeczywiście szkodliwe, jak znęcanie się nad innymi skazanymi, buntowanie ich do oporu przeciw działalności penitencjarnej czy zarządzeniom administracji zakładu itp., gdy ogranicza się do form obyczajowych, nie trzeba jej przeceniać, bo wtedy wyraża tylko zły gust, a nikomu nie szkodzi”.

 

Sądy Okręgowe deprecjonując jednoznacznie pozytywny wydźwięk zarówno wywiadów środowiskowych jak i nienaganny przebieg okresu odbywania kary pozbawienia wolności lub zaliczonego na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania, najczęściej dokonują naruszenia art. 4 k.p.k., opierając się na bezpodstawnych i nieznajdujących potwierdzenia w aktach sprawy spekulacjach dotyczących rzekomo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, wypływającego, w przekonaniu sądu penitencjarnego choćby z … wymiaru kary w wysokości… 2 lat pozbawienia wolności, przy zupełnym pominięciu bieżącej postawy skazanego, która winna być elementem pierwszoplanowym w ocenie stopnia demoralizacji i prognozowania możliwości powrotu do przestępstwa.

 

W przypadku odmowy udzielania warunkowego przedterminowego zwolnienia wobec skazanych, którzy nabyli uprawnienia wskutek zaliczenia na poczet orzeczonej kary okresu tymczasowego aresztowania należy zauważyć, iż w postanowieniach powtarzają się oceny opinii za okres tymczasowego aresztowania dokonywanej przez sądy okręgowe – mające na celu trywializację tychże. Sądy podnoszą bowiem argument, iż opinia zachowania się skazanego oraz pozytywnych prognoz kryminologicznych – nie dotyczy rzeczywistej pracy resocjalizacyjnej, gdyż taka jest wykonywana dopiero na etapie kary pozbawienia wolności wykonywanej wobec osoby skazanej, a nie podczas stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania.

Argumentacja ta jest równie rażąco błędna i następuje z wyraźnym pominięciem dyspozycji art. 209 k.k.w. wskazującego na obligatoryjność adekwatnego stosowania przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności wobec osób tymczasowo aresztowanych, z uwzględnieniem przepisów szczególnych, dotyczących pobytu tego typu osób w warunkach aresztu śledczego.

 

Zważywszy zatem na nagminne praktyki sądów okręgowych nieprawnie stosowane we wskazanych zakresach Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM przygotowuje się do wystąpienia z projektem zmian w przepisach odnoszących się do zasad warunkowego zwolnienia, tak by były one jednoznaczne nie tylko dla sądu, a przez to przestrzegane, ale również dla podsądnych, którzy dzięki temu, już na początku odbywania kary będą znali (i jeżeli zechcą stosowali) zasady, które w znacznej mierze umożliwią im uzyskanie przedterminowego zwolnienia. Pozwoli to także rodzinom osadzonych odpowiednio przygotować się (i przetrwać okres izolacji) na moment powrotu osoby skazanej do domu.

BRPO wraca do kwestii nagrywania

Nagrywanie ograniczałoby ryzyko naruszania praw osób przesłuchiwanych, zwłaszcza gdy nie mają obrońcy, a z drugiej strony chroniłoby policjantów i prokuratorów przed pomówieniami o nadużycie uprawnień – wskazuje Rzecznik Praw Obywatelskich. W jego ocenie takie nagrania mogłyby być załącznikiem do tradycyjnego protokołu.

RPO wraca do problemu po raz kolejny, powołując się na skargi obywateli. Już – jak przypomina w obecnym wystąpieniu – w październiku 2017 r. i w listopada 2017 r. zwracał się do Ministra Sprawiedliwości z postulatami rozszerzenia zakresu obowiązku nagrywania toku czynności protokołowanych w postępowaniu karnym. W celu – precyzuje – zapewnienia prawidłowego toku postępowania karnego oraz zagwarantowania, że orzeczenie sądu wydano na podstawie prawidłowych ustaleń.
Dziś Kodeks postępowania karnego dopuszcza możliwość utrwalania  za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk protokołowanych czynności – o czym należy uprzedzić osoby w nich uczestniczące. Przesłuchanie świadka lub biegłego nagrywa się w przypadku obawy, że w dalszym postępowaniu nie będzie to możliwe. Nagrywa się też przesłuchanie pokrzywdzonego w sprawach o przestępstwo na tle seksualnym – przypomina dr Adam Bodnar, rzecznik praw obywatelskich.

W ocenie RPO  wprowadzenie obligatoryjności nagrywania dźwięku czynności protokołowanych doprowadziłoby do możliwości pełnego odtworzenia wypowiedzi świadków na dalszym etapie postępowania karnego – gdyby była taka potrzeba.
Choć art. 147 par. 2b Kpk  przewiduje, że zasadą jest nagrywanie rozprawy, szeroko zakreślony wyjątek od tej zasady – „niemożliwość ze względów technicznych” – czyni go martwym.
Intencją naszą nie jest zastąpienie w postępowaniu karnym protokołu tradycyjnego protokołem elektronicznym – na wzór postępowania cywilnego czy wykroczeniowego. Nagranie dźwięku stanowiłoby jedynie załącznik do protokołu, pozwalający na rozwianie ewentualnych wątpliwości co do jego zgodności z faktycznym tokiem czynności procesowej – podnosi Adam Bodnar.

Źródło: Portal Prawo.Pl

Przestępcy stracą wszystko

Ministerstwo Sprawiedliwości pracuje nad poszerzeniem konfiskaty mienia. Obejmie ona także własność osób, wobec których nie toczy się żadne postępowanie karne, ale które nie są w stanie wykazać legalnego pochodzenia majątku.

 

Nie może być zgody na ukrywanie dóbr przez przestępców. Z punktu widzenia społecznej sprawiedliwości zupełnie bez znaczenia jest to, czy właścicielem willi i drogiej limuzyny jest gangster, czy jego matka bądź przyjaciółka – mówi DGP Marcin Warchoł, wiceminister sprawiedliwości.

Lada dzień rusza rządowe prace legislacyjne. Projekt jest już gotowy. Przewiduje nowa quasi-karna procedurę zajęcia mienia, które było w ciągu ostatnich pięciu lat w posiadaniu podejrzanego, oskarżonego lub skazanego za przestępcza działalność (chodzi o niektóre typy przestępstw, głównie zorganizowanych grup). I to bez znaczenia, kto jest formalnie właścicielem majątku. Właściciel w toku postępowania będzie mógł przedstawić dowody, że uczciwie zarobił na nabycie domu, jachtu bądź auta.

 

Źródło Dziennik Gazeta Prawna

System Vice Versa

 

System Vice Versa opracowany został dla zoptymalizowania efektywności oddziaływań socjalizujących sprawców przestępstw i środowiska, do którego skazani będą wracać po odbyciu kary pozbawienia wolności, czyli najczęściej, rodzinnego.

W ramach realizacji programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych” jego Beneficjenci korzystają bezpłatnie z usług psychologów, prawników, doradców zawodowych i specjalistów innych dziedzin, nie ponoszą też kosztów obsługi administracyjnej, a w zasadzie, wszystko, co oferuje im Stowarzyszenie jest za darmo. Jedynym warunkiem, który Beneficjent i jego Rodzina godzi się spełnić w zamian – jest jej udział we wszelkich formach oddziaływań prowadzonych przez Stowarzyszenie, a których celem jest m.in.:

  • przygotowanie rodzin do powrotu skazanego do domu, w kontekście, nabycia umiejętności rozpoznawania symptomów świadczących, że karany może ponownie powrócić na drogę wykolejenia społecznego.
  • wykształcenie u bliskich skazanego poczucia odpowiedzialności za proces jego readaptacji społecznej i ocena środowiska rodzinnego pod kątem wpływu na dalszy jego prospołeczny rozwój, a w przypadku wykrycia czynników patologizujących – wdrożenie ewentualnych oddziaływań zaradczych.
  • budowa kontaktów członkom rodziny skazanego z instytucjami oraz organizacjami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo publiczne.
    Do realizacji zadania wykorzystujemy następujące formy, np.:
  • warsztaty stacjonarne, na których kilkuosobowe grupy spotykają się z psychologiem lub doradcą zawodowym
  • indywidualne rozmowy z psychologiem (TelePorada)
  • dostarczanie informacji / porad / tekstów do analizy za pośrednictwem ogólnodostępnych nośników informacji (EduMailing)