Alimenty w więzieniu

 

Sytuacja będąca efektem zawinionych działań zobowiązanego do alimentacji nie może zostać uznana za wyjątkową. Dlatego pobyt w zakładzie karnym nie może być przesłanką umorzenia świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim.

 

Marek A. (dane zmienione) zwrócił się o umorzenie zaległości, które powstały z tytułu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wskazał we wniosku, że od kilku lat odbywa karę pozbawienia wolności i nie ma możliwości podjęcia pracy. Organ uznał jednak, że nie było podstaw, aby zakwalifikować sytuację wnioskodawcy jako szczególnie trudną, w której zachodziłyby uzasadnione okoliczności dające podstawę do umorzenia. Natomiast jego wiek i stan zdrowia nie wskazywały na niemożność spłaty zadłużenia w przyszłości. Marek A. wniósł odwołanie, ale organ drugiej instancji utrzymał sporną decyzję w mocy.

Decyzja jest uznaniowa

Sprawą zajął się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, który wskazał, że przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu świadczeń wypłacanych osobom uprawnionym z funduszu alimentacyjnego reguluje art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przepis ten stanowi, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Sąd podkreślił, że podejmowana w tym zakresie decyzja ma uznaniowy charakter.

 

Sposób załatwienia sprawy zależy od organu

WSA wskazał, że działanie w ramach uznania administracyjnego oznacza załatwienie sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, pod warunkiem, że nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu. Oznacza to, że wybór sposobu załatwienia wniosku zależy wyłącznie od woli organu nawet wtedy, gdy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie. Niemniej jednak nie może to oznaczać dowolności podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, że sprawowana przez niego kontrola polega wówczas na zbadaniu zgodności z prawem wydanej decyzji, ale bez wnikania w celowość rozstrzygnięcia. Celem prowadzonego postępowania jest bowiem ustalenie czy granice uznania nie zostały przekroczone, a stanowisku organu nie można przypisać cech dowolności. Musi ono więc mieć oparcie w zgromadzonym materiale, być umotywowane i logicznie poprawne.

 

Sytuacja wnioskodawcy nie uzasadniała umorzenia

Sąd ocenił, że wniosek Marka A. został rozpatrzony przy uwzględnieniu jego sytuacji dochodowej i rodzinnej, a wyciągniętych na tej podstawie wniosków nie można było uznać za dowolne. Nie przekroczono więc granic uznania administracyjnego i dokonano prawidłowej wykładni przepisów prawa. Rozpoznając wniosek o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy mieć bowiem na względzie fakt, że Marek A. przebywał w zakładzie karnym, w którym nie było wolnych etatów odpłatnych. Jednakże po przetransportowaniu do docelowej jednostki może się on starać zatrudnienie i dokonać spłaty zadłużenia. Ponadto po opuszczeniu zakładu karnego, jego sytuacja dochodowa może ulec zmianie, ponieważ jest on osobą zdrową i zdolną do podjęcia pracy.

Przebywanie w zakładzie karnym to za mało

Dlatego też organy administracji publicznej słusznie podnosiły, że samo odbywanie kary pozbawienia wolności nie może stanowić wystarczającej przesłanki do uwzględnienia wniosku, ponieważ stanowi ona efekt zabronionych działań. Ponadto w orzecznictwie (np. wyroki NSA z: 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1166/09 oraz z 24 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 544/07) nie budzi wątpliwości kwestia, że sytuacja będąca efektem zawinionych działań zobowiązanego do alimentacji nie może zostać uznana za wyjątkową. Natomiast odmienny wniosek prowadziłoby do tego, że działanie sprzeczne z normami karnymi byłoby dodatkowo premiowane umarzaniem zaległości, które spełniono uprzednio na koszt podatnika. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę.

Wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 532/19

 

 

 

 

 

Źródło informacji: portal PRAWO.PL

 

 

 

 

Orzecznictwo alimentacyjne

 

Nie było podstaw do podwyższenia alimentów zasądzonych na małoletnie córki pozwanego. Choć ich potrzeby są większe niż poprzednio, to sama ta okoliczność nie uzasadniała uwzględnienia powództwa. Pozwany musi dodatkowo ponosić koszty związane z utrzymaniem chorego dziecka pochodzącego z innego związku – orzekł Sąd Okręgowy w Olsztynie

 

Małoletnie powódki, działające przez przedstawicielkę ustawową – matkę, domagały się podwyższenia alimentów od ojca. Ich zdaniem alimenty w łącznej kwocie 950 zł powinny zostać podwyższone do łącznej kwoty 2000 zł. Sąd pierwszej instancji oddalił ich żądanie w całości. W ocenie sądu rejonowego powódki nie wykazały, aby od czasu orzekania o alimentach doszło do zmiany stosunków, o jakiej mowa w art. 138 k.r.o. Na podstawie tego przepisu w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Powódki w apelacji domagały się zmiany orzeczenia sądu i przyznania im wyższych świadczeń od ojca.

 

Zmiana wysokości alimentów

Sąd okręgowy oddalił wniesioną apelację. Sąd odwoławczy zwrócił uwagę, że zmiana stosunków uzasadniająca modyfikację orzeczenia o alimentach to stan, w którym dochodzi do trwałych i zasadniczych zmian w sytuacji stron, które wpływają na istnienie i zakres obowiązku alimentacyjnego. Sąd odwoławczy zgodził się z sądem rejonowym, że zmiany jakie zaszły w sytuacji stron nie mogły skutkować podwyższeniem alimentów. Sąd podkreślił, że faktycznie w ostatnim czasie doszło do wzrostu uzasadnionych potrzeb małoletnich powódek. Było to związane z ich dojrzewaniem. Ponoszą one większe niż poprzednio koszty na wyżywienie, zakup odzieży czy żywności – ocenił sąd. Kluczowe w sprawie było natomiast to, że pozwanemu urodziło się kolejne dziecko. Pozwany musi łożyć na swoje dziecko z innego związku. Gdyby łożył on na powódki wyższe alimenty, nie posiadałby środków utrzymania na swoje trzecie dziecko – uznał sąd. Należało zwrócić uwagę, że dziecko pozwanego choruje i konieczne jest zapewnienie mu specjalistycznego leczenia. Tymczasem powódki to osoby zdrowe – wskazał sąd okręgowy.

 

Sąd okręgowy zaznaczył również, że sytuacja finansowa pozwanego nie jest dobra. Pozwany pracuje w gospodarstwie rolnych swoich rodziców. Uzyskuje niewysokie dochody. Pozwany zajmuje się też ojcem. W ocenie sądu sytuacja finansowa pozwanego nie pozwala mu na łożenie wyższych niż poprzednio alimentów na córki – uznał sąd odwoławczy.

Wyjazd zagraniczny

Sąd okręgowy zwrócił też uwagę, że obecnie małoletnie powódki mieszkają poza granicami Polski. Ponoszą tam wyższe koszty utrzymania niż w okresie zamieszkiwania w Polsce. Skutki decyzji ich matki o wyjeździe nie mogą być jednak ponoszone przez pozwanego. Poza tym matka małoletnich może uzyskać wyższe wynagrodzenie niż poprzednio – uznał sąd odwoławczy. Zatem, apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z 11 grudnia 2019 r., VI RCa 206/19, LEX nr 2762778

Źródło informacji: portal PRAWO.PL

 

 

 

 

Raport za 2019 rok

Zespół ds. Administracyjnych Stowarzyszenia opracował Raport za 2019 rok z realizacji programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych.

Treść dokumentu do wglądu na stronie internetowej Stowarzyszenia www.postpenit.pl, w linku Wiadomości.

Zapraszamy do lektury!

Nowe logo Stowarzyszenia

Z przyjemnością informujemy, że nasza organizacja zmieniła dotychczasowe logo Stowarzyszenia na nowe – prezentowane.

Tarcza oznacza ochronę, obronę, czyli obrazuje cel naszej działalności, tj. obronę społeczeństwa przed zjawiskiem recydywy. Mur symbolizuję granicę między społeczeństwem, a osobami pozbawionymi wolności, sprawcami przestępstw, a otwarta kłódka – szansę na ich właściwy powrót do rodziny, lokalnej społeczności, czy miejsca pracy.

Bezpłatna infolinia TeleWsparcie

Od pierwszego piątku marca 2020 roku, dla naszych Beneficjentów i rodzin osób karanych, uruchamiamy bezpłatną infolinię 0 800 201 211.

Do Państwa dyspozycji, od piątku do niedzieli, w godzinach od 10.00 do 18.00, dostępny będzie doradca zawodowy, prawnik i psycholog.
Infolinia TeleWsparcie jest jednym z trzech narzędzi przeznaczonych do działań postpenitencjarnych w ramach wdrażanego przez Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM autorskiego programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych”.

Kolejny numer “Postpenita” już wydrukowany!

W dniu wczorajszym odebraliśmy czasopismo z drukarni. Nakład 5 tysięcy, objętość 12 stron, w full kolorze.

 – Czeka nas teraz dużo pracy z kolportażem dwumiesięcznika. Powinien jak najszybciej trafił do zakładów karnych i instytucji zajmujących się problematyką resocjalizacji osób pozbawionych wolności – mówi Amanda Powałowska, szefowa Zespołu ds. Public Relations, odpowiedzialnego za sprawy wydawnicze periodyku.

Czasopismo “Postpenit” – dwumiesięcznik pozbawionych wolności, drukowany jest jako jedno z narzędzi resocjalizacji sprawców przestępstw w ramach programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych”. Tworzą go członkowie i wolontariusze Stowarzyszenia.

 

System Vice Versa

System Vice Versa opracowany został dla zoptymalizowania efektywności oddziaływań socjalizujących sprawców przestępstw i środowiska, do którego skazani będą wracać po odbyciu kary pozbawienia wolności, czyli najczęściej, rodzinnego.

W ramach realizacji programu “Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych” jego Beneficjenci korzystają bezpłatnie z usług psychologów, prawników, doradców zawodowych i specjalistów innych dziedzin, nie ponoszą też kosztów obsługi administracyjnej, a w zasadzie, wszystko, co oferuje im Stowarzyszenie jest za darmo. Jedynym warunkiem, który Beneficjent i jego Rodzina godzi się spełnić w zamian – jest jej udział we wszelkich formach oddziaływań prowadzonych przez Stowarzyszenie, a których celem jest m.in.:

  • przygotowanie rodzin do powrotu skazanego do domu, w kontekście, nabycia umiejętności rozpoznawania symptomów świadczących, że karany może ponownie powrócić na drogę wykolejenia społecznego.
  • wykształcenie u bliskich skazanego poczucia odpowiedzialności za proces jego readaptacji społecznej i ocena środowiska rodzinnego pod kątem wpływu na dalszy jego prospołeczny rozwój, a w przypadku wykrycia czynników patologizujących – wdrożenie ewentualnych oddziaływań zaradczych.
  • budowa kontaktów członkom rodziny skazanego z instytucjami oraz organizacjami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo publiczne.
    Do realizacji zadania wykorzystujemy następujące formy, np.:
  • warsztaty stacjonarne, na których kilkuosobowe grupy spotykają się z psychologiem lub doradcą zawodowym
  • indywidualne rozmowy z psychologiem (TelePorada)
  • dostarczanie informacji / porad / tekstów do analizy za pośrednictwem ogólnodostępnych nośników informacji (EduMailing)